Muzycy narzekają na notację, że taka niedokładna, że schematyczna... A co ma powiedzieć posługujący się słowem pisanym filozof? Jasne, ma do dyspozycji leksykę, składnię, interpunkcję. W druku może zażądnać wyróżnień graficznych: wytłuszczenia (jeśli lubi nosić frak do walonek), podkreślenia (nie lepiej), kursywy (ujdzie), italików (dobrze, ale czy odróżnia je jeszcze od kursywy?), spacjowania (kasza). To nie mało; a jednak niewiele. Czasem zaś za dużo... Weźmy interpunkcję. Jest sztywna — tu musisz postawić przecinek, tam Ci nie wolno. Tymczasem w mowie frazujesz zupełnie inaczej. Inaczej rozkładasz akcenty, niż są rozłożone w tekście pisanym. Bywa, że dzięki temu stajesz się bardziej zrozumiały dla słuchacza, niż dla czytelnika. O tym między innymi myślałem, słuchając Heideggera, który czyta własną rozparawę o istocie myśli i myślenia. Mam jeszcze nagrania kilku innych filozofów. Kilka innych mam nadzieję zdobyć w najbliższym czasie. Kilku niebawem dokonam. Myślę, że posłuchanie tych głosów sprawi Ci przyjemność. Mam nadzieję, że czegoś nauczy...