Struktura reprezentacji  jest wykładem  semeiotyki  Chrlesa Sandersa Peirce’a. Dlaczego semeiotyki a nie semiotyki?  Co to jest semeiotyka?  Samo słowo pochodzi od czasownika semainein: „znaczyć” lub „oznaczać”. Ma zatem ten sam adres etymologiczny, co wspomniana „semiotyka” czy „semiologia”. Te dwa ostatnie terminy tworzyły parę synonimów o znaczeniu: „ogólna teoria lub wiedza o znaku”. Tak było do lat 60. minionego wieku. Status quo naruszył Hjelmslev. Za nim poszła rzesza teoretyków: Barthes, Metz, Greimas, Eco i inni. Każdy proponował własną zasadę odróżniania semiotyki od semiologii; żaden nie dysponował siłą upowszechnienia swej propozycji. W powstałym zamieszaniu daje się jednak dostrzec prawidłowość. W obszarze wpływów myśli anglosaskiej, gdzie przez Peirce’a sięga się do tradycji Locke’a, znak traktowany jest jako narzędzie poznania. Natomiast na frankofońskich obszarach wpływów de Saussure’a znak uznawany jest za medium komunikacji. Krąg anglosaski chętniej sięga po „semiotykę”; frankofoni i frankofile wolą „semiologię”. Wolno zatem powiedzieć krótko: semiotyka jest nauką o znaku jako medium poznania; semiologia to nauka o znaku jako medium komunikowania. Semeiotyka  zaś jest nauką znaku jako medium   simpliciter.

Więcej, jak pisał Peirce, semeiotyka jest filozofią mediacji po prostu. Jeśli zajmuje ją znak, a nawet przede wszystkim znak, to tylko dlatego, że mediacja jest istotą znaku, że w jego funkcjonowaniu spełnia się najdoskonalej. Poznawcze i komunikacyjne aspekty mediacji znakowej mogą pojawić się na horyzoncie zainteresowań semeiotyki o tyle tylko, o ile wyjaśniona już zostanie natura mediacji jako mediacji. Dla Peirce’a znaczyło to, że przed przystąpieniem do studium znaku, właściwa mu funkcja pośredniczenia musi być oderwana od wszelkich, skądinąd ważkich, partykularyzmów. W ostatecznym rozrachunku Peirce uznał, że reprezentacja i jedynie ona jest istotą wszelkiego pośredniczenia, a znak ujęty wyłącznie w aspekcie reprezentacji nazwał  reprezentamenem. A zatem w swym rdzeniu semeiotyka to tyle, co filozofia reprezentamenu. Lecz jeśli tak, to jakie jest jej nachylenie? Czy narzucająca się odpowiedź: epistemologiczne, byłaby trafna? Otóż nie. Do zadań semeiotyki nie zależy, by ograniczyć się do jednego przykładu, określanie warunków prawdziwości reprezentamenu. Stawiany jest natomiast przed nią wymóg podania opisu struktury reprezentacji tak fałszywej, jak i prawdziwej, jak i w końcu takiej, której nie towarzyszy żadne roszczenie logiczne. Dalej, wspomniany opis winien być bezstronnym, tyleż nieuprzedzonym, co nie normującym raportem z tego co jest dane i co widoczne.

„Widoczne” — słowu temu w grece odpowiada przymiotnik faneron. Peirce nadał mu sens rzeczownikowy i zastosował jako zamiennik dla terminu „fenomen”. Opisowe studium faneronu nazwał faneroskopią. Faneroskopia to opis faneronu. Faneroskopia reprezentamenu to semeiotyka. Mówiąc językiem mniej «chrzęszczącym» w uchu filozofa kontynentalnego:  semeiotyka to fenomenologia reprezentacji.

To jednak jeszcze nie wyczerpuje jej znaczenia. Peirce uważał, iż realność strictori sensu przysługuje jedynie reprezentamenom (lub reprezentacjom). Widziana w tej perspektywie faneroskopia reprezentamenu okazuje się fundamentalną ontologią. Dopiero to twierdzenie pozwala właściwie ocenić dystans dzielący semeiotykę od epistemologicznie resp. kognitywnie zorientowanej semiotyki i pochylonej nad komunikacją semiologii. W wykładzie  Struktura reprezentacji  nacisk położony został właśnie na  ontologiczny wymiar  semeiotyki. Wszakże przedstawiwszy go, przystępuje się w ramach wykładu do omówienia jej zastosowań na terenie epistemologii oraz teorii komunikacji i aksjologii. Prezentowane są główne idee Peirce’owskiego fallibilizmu — doktryny, która tezę o istotowej zawodności wiedzy łączy z gwałtownym atakiem na pozycje scpetycyzmu zarówno esencjalnego jak i metodycznego. Następnie przedmiotem charakterystyki staje się retoryka spekulatywna, obejmująca zagadnienia związane z komunikacją. Całość zamyka prezentacja estetyki Peirce’a, której kategorią centralną jest „kalos”, lecz nie „piękny”, albowiem — co słusznie zauważył Peirce — bycie kalos to w jednym z istotnych znaczeń właśnie „bycie niepięknym”.